son auténticos señor feudais, posuíndo unha estrutura de propiedade privada, que debían ser das clases traballadoras e, no entanto, estes son seus servos nas nubes
Por Jose Vieira | 3/03/2026
Temos moitas dúbidas, isto por un lado, mentres polo outro, as certezas sempre nos apuntan camiños cada vez máis complexos, con horizontes, que a nosa vista se nos presentan demasiado pesimistas.
Que se está a pasar neste mundo en que vivimos?
Parece que dentro da estrutura do capitalismo existente, ou polo menos aquel en que estamos máis envolvidos, está a pasar algo moi telúrico, asemellando ao que podemos chamar, convulsións internas, mais persiste a pregunta, estaremos perante un cambio de ciclo ou se nos presenta unha reformulación interna, de fondo, mais que non vén alterar a estrutura básica e elemental do capitalismo?.
Esta é a pregunta, que nos gustaría ser capaces, de posuír unha contestación terminante.
Parece que non podemos, nin debemos de ser absolutamente perentorios e, por tanto, o que podemos facer é camiñar, á praza do camiño e, ao mesmo tempo ir de aproximación en aproximación, até chegar ao amago da cuestión.
Podemos dicir que a palabra “tecnofeudalismo”, ten unha carga conceptual, enorme e, suscita un amplo debate quere en termos filosóficos, ao no ámbito da economía, así como más xeral, nas ciencias sociais.
Esta palabra, xa ten sido albo de amplos debates, especialmente, pasado os Pirineos, como é habitual nestas cuestións de temáticas máis rariñas ou que o parecen.
Esta foi proposta polo grego e ex ministro das finanzas Yanus Varoufakis, e por Cédric Durand, este profesor de economía na Escola de Altos Estudos de Ciencias Sociais –“École de Hautes *Études en Sciencies Sociales” de París.
Nin entre os tratadistas, que comezaron a se ocupar do seu estudo, existe gran consenso.
Por exemplo o filosofo e economista Nicholas Vrousalis, profesor asociado de economía da Universidade de Roterdan, se opón a que pase a idea de que o modo de produción capitalista, neste momento, estea baseado, a un nivel de explotación superior, que poida corresponder ao encadramento proposto por Varoufakis e por Cédric.
Este Vrousalis, considera que non está moito ben fundamentada e, por tanto, aceptabades a constitución de clases, que serían as condicións dos usuarios das “plataformas dixitais e fontes de extraccións de encaixes e beneficios”.
Para este, a palabra de “tecnofeudalismo”, non pasaría dunha diversa forma dentro do modo de produción capitalista, pois, este ten unha vitalidade de tal modo que está sempre en transformación continua.
Esta palabra, parece recrear un estilo, que posuían os señores feudais, que na altura controlaban as capacidades de traballo, dos seus servos (ou se preferirmos dos seus escravos), a través dun conxunto de imposicións coactivas e de control directo.
O que na altura podía ser era que os bens sobre que exercían seu control, fosen pouco importantes.
Por esa razón, nos parece ser máis “light” a versión do duo Varoufakis / Cédric.
Quen son os “tecnofeuddais”?
Trocada a palabra en linguaxe corrente, se tratan de capitalistas, cun gran poder e, que está sustentado na apropiación e no control dos datos.
Para termos unha noción real e chamarmos ás cousas polo seu nome podemos dicir que se pode dicir que ostentan nomes como Facebook, Google ou Amazon, entre outras.
Entre outros, como dixemos, estes monstros da economía, se apropiaron usando o estatuto de propiedade privada, da maior parte do espazo dixital, que todos nós, necesitamos para as nosas actividades, como para o traballo, a comunicación, a mobilidade ou as necesidades de organización.
Como son practicamente os donos dese inmenso espazo dixital, estes magnates, poden obter, pois, tamén posúen as tecnoloxías necesarias, beneficios absolutamente inmorais.
É neste aspecto que se poden chamar, que son auténticos señor feudais, posuíndo unha estrutura de propiedade privada, que debían ser das clases traballadoras e, no entanto, estes son seus servos nas nubes.
Como son explotados?
Como sempre e, unha vez máis, como traballadores sen propiedade. Entón, a forma de seren explotados, é a través da utilización dos algoritmos, por exemplo, Uber, Lyft ou Grubhub, entre moitos outros.
Os algoritmos, que dependen deses capitalistas, na nube, nos levan a traballar para estes, de forma gratuita.
Somos auténticos escravos e, o peor é que non só nos damos conta a maioría das veces pensando que nos é que somos os exploradores.
Imos recordar un éxito que moitos de nós, aínda recordamos.
Cando da chamada crise do ano de 2007/2008, a Reserva Federal dos Estados Unidos da América do Norte, así como na Europa o Banco Central Europeo, para intentar diminuír a situación de crise, fixeron aumentar a cantidade de masa monetaria en circulación e, como acontece os xuros do diñeiro (intereses), baixaron.
Esencialmente esta acción se destinaba a auxiliar os máis desfavorecidos e, o que aconteceu é que este aumento de liquidez acabou por se quedar na man dos grandes capitalistas os homes da nube.
Parecía, que a transformación posterior a esta crise, do capitalismo, nun sistema de encaixes e estas se desprazando, en busca de beneficios e de inversións, más estas nada beneficiosas para o planeta (enerxías fósiles, por exemplo), e na conquista de todo o que é público, iría levar a uña outra situación como a destrución dun capitalismo de tradición.
Pero nada diso aconteceu e, de aí que pensamos que iso si e, conforme fomos desenvolvendo estas nosas consideracións, nos levan a considerar o tecnofeudalismo, non como unha destrución do tipo de produción capitalista, mais si a un dominio, cada vez máis intenso dos algoritmos, das rendas obtidas na nube, do empoderamento cada vez máis importante desa oligarquía financeira e que explota todos os aspectos posíbeis da tecnoloxía de que son os dominadores absolutos.
Así o capitalismo non se está a destruír pola tecnoloxía, soamente se está a empoderar cada vez máis hai súa custa.
SOMOS OS NOVOS SERVOS DA GLEBE DO CAPITALISMO SALVAXE E TECNOCRATA.
Se el primero en comentar