A teoría da dependencia

a definición de estado soberano, deixou de ser posíbel como unha referencia estrutural das nacións

Por Jose Vieira  | 6/07/2026

Os países que gozan de ser Independentes, como todos xulgamos saber, ten na súa man, a chamada Soberanía Nacional.

Isto parece ser unha verdade insofismáble e, sen calquera razón para se dubidas da afirmación do período enriba.

Así, que procuramos encontrar unha definición máis aproximada, ao concepto xeral para Estado Soberano (omitimos a palabra independente, dado que está contida semanticamente na expresión).

Buscamos unha definición, de acordo coas novas tendencias, o sexa, a través da Intelixencia Artificial e, esta nos avanza, o seguinte concepto:

“UN ESTADO SOBERANO, É UN PAÍS INDEPENDENTE CON AUTORIDADE TOTAL SOBRE O SEU TERRITORIO E POBOACIÓN. EL CREA AS SÚAS PROPIAS LEIS E NON OBEDECE A NINGÚN PODER EXTERNO”

Non cremos, sinceramente na universalidade desta definición, pois, basta ter en atención que se existe unha orde internacional, baseada en leis aprobadas e consensuadas a través dos organismos internacionais, haberá unha xerarquía xurídica, que ten que ser respectada.

No entanto, podemos ir avanzando na posibilidade de mellor caracterizar a soberanía dun Estado.

Así, é habitual, afirmar que a soberanía asenta en catro columnas esenciais, que son as seguintes:

– A existencia dun TERRITORIO, ou sexa, a necesidade de implantación xeográfica.

– A existencia dunha POBOACIÓN aí estabelecida.

– A existencia dunha estrutura política legal, que exerza o poder e o dirixa, o sexa o GOBERNO.

– A existencia dun RECOÑECEMENTO por parte doutros territorios, igualmente soberanos que o recoñeza como tal. O chamado recoñecemento internacional.

Por outro lado, a Soberanía dun país, se exerce en dous espazos distinguidos, a saber, internamente no seu propio territorio, designandose por SOBERANÍA INTERNA e moitas veces tamén indicada como Soberanía Nacional e, naturalmente a SOBERANÍA EXTERNA, que se mostra ao nivel dos seus outros socios internacionais, o que lles permite asinar acordos entre varios outros internacionais.

Por outro lado, o que nos parece estar a acontecer con cada más frecuencia, é que a gran maioría dos países do mundo en que vivimos, esta coartados nos seus certos e lexítimos dereitos, non se podendo dicir que son, na totalidade países soberanos.

A palabra soberanía, deixou de ter a amplitude lingüística que de verdade parecía semanticamente ter.

Non se trata soamente de estaren agrupados entre si e, por tanto, dependeren os acordos que rexen os principios das súas asociacións, mais moi más do que iso, é como son sometidos aos intereses de países terceiros, que mercé do seu poder económico e sobre todo militar, impoñen que as súas formas de gobernar, estar sobreditas aos intereses das potencias dominadoras.

Realmente este estado de dependencia, é más patente, nos horizontes mundiais, o que mostra que os líderes mundiais, como sexa, os Estados Unidos da América do Norte, sobre todo, tras a elección para o segundo mandato de Donald Trump, o goberno por el dirixido, demostrou á sociedade mundial, até a saciedade total, que a soberanía de calquera outro Estado, sexa amigo o inimigo, están á súa total e exclusiva dependencia.

Esta situación pasa de tal maneira efectiva, que a definición de estado soberano, deixou de ser posíbel como unha referencia estrutural das nacións.

Dado que ese poder non é recoñecido como unha asociación válida, tanto interna como externa, sobre unha determinada área xeográfica, polo presidente Donald Trump así como o seu socio e mentor ideolóxico e aliado Benjamin Netanyahu, o presidente de Israel.

Basta lembrar, o recente desrespeito pola soberanía da Venezuela, cunha acción de piratería militar, en que secuestran o presidente en exercicio e o levan prendido para os Estados Unidos da América do Norte, o mesmo fixo con o Irán, mais cunha maior violencia, pois, acompañou os desexos de impor como seu líder no Oriente Próximo ao Estado de Israel. Cremos que non son necesarios máis exemplos do que é ao desrespeito da Soberanía dun Estado, tendo esta sido substituída póla chamada Teoría da Dependencia.

Esta é unha corrente que se desenvolveu sobre todo nos países da América do sur, os anos 60 e 70, dada a súa total subordinación (dependencia), aos mercados globais, que trasladaban os seus recursos e, riquezas para os países que os dominaban, como unha nova forma de colonización, mais que os mantiñan como se fosen realmente soberanos.

É evidente que esta soberanía era unha fantasía, que só servía aos dominadores.

Esta teoría, foi unha forma de que o capitalismo global, utilizou para se opor á industrialización e modernización, das estruturas dos países máis débeis, en beneficio propio.

No fondo o que se trataba e trata, é de asegurar a adquisición das materias primas necesarias, e até non gastar as súas reservas, comprando más barato, retendo cada vez máis vantaxes nas relacións de troco.

O caso paradigmático é, por exemplo, a obtención preferente do petróleo venezolano, a prezos incribelmente baixos, unicamente para o líder mundial, os Estados Unidos do señor Trump, e despois o vender ao prezo internacional á Europa.

Aquí, a Unión Europea, figura como o máis débil, mais esta debilidade europea, se debe a seren uns pusilánimes dirixentes europeos, fronte ao pai tirano designado polo nome de Trump e acompañado no show, polo seu ideólogo Benjamin Netanyahu (o presidente de Israel).