Na Alemaña Democrática, mesmo antes da caída do muro, a dirección do República Democrática da Alemaña, foi un dos primeiros países en permitir o ingreso de homes homosexuais no seu exército, un adianto, que os americanos tardaran 23 anos no autorizar.
Por Jose Vieria | 2/07/2024
Vaise realizar o día do orgullo gay e, é moi probábel que cando este se publique xa pode que pasase o respectivo día.
Non sería un día de polémica, pois, para éxitos que deben estar integrados o noso normal día a día, non debían ser excepcións e, ser obxecto de movementos anormais.
O que acontece é que o colectivo de LGBTQ, en España, continúan a non ser vistas, como un conxunto de persoas que son distinguidas, mais non uns enfermos.
Continuamos, en especial os partidos de centro dereita e a extrema dereita, a considerar este colectivo como seres, enfermos ou viciosos, e como tal, en calquera dos casos, individuos perniciosos para o conxunto xeral.
Todo parece que co incremento da extrema dereita na Europa, o que se ten vindo a acontecer, é que esta dereita que se quere adornar co poder político na Europa, está a facer de dianas a dous colectivos, aínda que por razóns distinguidas ou sexa, por un lado os colectivos LGBTQ e polo outro os emigrantes.
Non podemos deixar de referir que a “retórica do movemento LGBTQ, na actualidade, ten asumido que os dereitos deste colectivo, non son máis do que a promesa da democracia en toda a súa extensión”.
Gustarianos citar, aquí unha pasaxe do discurso da segunda toma de posesión do presidente dos Estados Unidos da América do Norte, Barack Obama, que se referiu que xunto ao sufraxio feminino e o movemento polos dereitos dos homosexuais, como sendo momentos fundamentais na historia da democracia. Engadindo, “que é de máis evidente proba das verdades de que todos somos creados iguais e que é a estrela que nos ten guiado”.
Coa debida venia, transcribimos unha pasaxe dun texto que reza da seguinte forma “cando nos referimos aos barrios gay das grandes cidades, como Nova York, co Greenwich Village, co Castro de San Francisco, o West Hollywood e o Boystown de Chicago”, cos seus establecementos propios, os bares os seus teatros e cafés, cremos que a liberación gay non é só unha consecuencia natural da democracia, mais tamén unha empresa fundamentalmente capitalista.
Todo isto nun país expoñente máximo do capitalismo, mais salvaxe e intransixente.
Máis un gran historiador gay, John D’Emilio, chegou mesmo a argumentar que o capitalismo fixo posíbel as manifestacións, segundo el, das subculturas gays modernas. (texto respigado e simplificado de “A liberación gay despois da caída do muro de aceiro” de Samuel Clowes).
Posto isto, queremos dicir que na Alemaña Democrática, mesmo antes da caída do muro, a dirección do República Democrática da Alemaña, foi un dos primeiros países en permitir o ingreso de homes homosexuais no seu exército, un adianto, que os americanos tardaran 23 anos no autorizar.
Máis, este adianto a que nos referimos, sobre a República Democrática da Alemaña, forma parte dun conxunto de xubilacións levadas a efecto polo goberno dese país, que ocorreron durante as xubilacións levadas a efecto entre 1985 a 1989.
O que acontece, que como é habitual no occidente, todo aquilo a que o oriente ou os países da esfera de influencia comunista, se anticipaban en iniciativas ou en concesións sociais, estas eran ocultadas pois só o que viña da América é que era bo, correcto e o tempo xusto.
Así, o que podemos desde xa concluír, é que a liberación do colectivo LGBTQ, non é unha conquista, primeira das democracias occidentais, mais si antes dun réxime que nunca foi de gosto dos occidentais (referimos o exemplo anterior da República Democrática da Alemaña (RDA).
No entanto, non podemos deixar de referir que esa RDA, era unha ditadura comunista, que era gobernada polo Partido Socialista Unificado, cun órgano de seguridade estatal, tristemente coñecido pola súa brutalidade, a STASI, era unha sociedade tremendamente vixiada e controlada e, a pesar de todo, non era obstinadamente até o colectivo LGBTQ, como é a dereita en xeral en España e a extrema dereita.
Mais infelizmente, este caso non é só en notorio desenvolvemento e expansión en España, mais tamén por toda a Europa, como consecuencia do adianto dos partidos da extrema dereita por toda a Unión Europea, arrastrando consigo o odio aos emigrantes.
Non podemos esquecer, que o propio goberno da RDA, permitiu que fose publicado un libro titulado “HOMOSEXUALIDADE – Unha chamada ao coñecemento e á tolerancia”, encomendado e escrito por un profesor de psicoloxía de Berlin de seu nome Reiner Werner. Este libro tivo inicialmente unha tirada de 50.000 exemplares que se esgotaron en poucas semanas.
Paralelamente o goberno da RDA, permitiu mesmo que fosen publicados anuncios onde individuos do colectivo de LGBTQ, buscaban par.
Por todo isto, non podemos comprender como se obste a dar publicidade suficiente e libre expresión ao movemento LGBTQ, en moitas cidades onde quen goberna, son os partidos de dereita de España, nomeadamente o Partido Popular e a súa matriz VOX.
Máis aínda, como parece que existe unha condescendencia verdadeiramente nefasta, cando os partidos que gobernan as diversas localidades, son maioritariamente do Partido popular e arroupados pola súa matriz VOX, non se opoñen a que se desenvolvan as concentracións destes colectivos. Sempre se presentan como non concordantes pero, que son tan demócratas que até o permiten, aínda que… como se dunha enfermidade se manifeste.
Véxase a actitude da señora alcaidesa de Valencia.
Máis palabras para que.
Se el primero en comentar