Vigo, cidade Antifascista

Este ano, o próximo 20 de Xullo, cúmprese o octoxésimo quinto aniversario do inicio do xenocidio perpetrado polo fascismo.

Iniciado na nosa céntrica Porta do Sol polos traidores capitaneados por Carreró. Foron días onde a resistencia organizada, sen apenas armas ou mal armada, tentou defenderse.

Por desgraza imperou o criterio legalista e inxenuo das autoridades: non armar ao pobo traballador. Os falanxistas rápidamente medraron como o que eran: matóns útiles da oligarquía, perfectamente organizados coa axuda inicial da importante comunidade nazi articulada polo Consulado e o “Cable” alemán.

Durante a nosa longa noite de pedra o criminal réxime instaurado polo franquismo continuou exercendo máis de 40 anos de xenocidio intermitente. Mais nunca lograron derrotar a resistencia antifascista.

Tentáronno mediante todos os métodos: asasinando ou encarcerando, dando malleiras e cometendo violacións, depurando mestres. Mediante queimas exemplarizantes de libros, rapando para escarnio público as cabezas de centenares de veciños, incautando bens públicos e privados, pretenderon extirpar da memoria das xeracións que naceron despois de 1936, o legado republicano, apagar do imaxinario colectivo as conquistas e avances democráticos, laborais e sociais.

No exilio, mais tamén no interior dos centros de traballo e barrios da nosa cidade, a resistencia mantivo sempre iluminado o facho da liberdade.

De VIGO ANTIFASCISTA con grande orgullo, queremos honrar porque nos honran, ás mulleres e homes que loitaron por un mundo mellor e que nos fán mellores cos seus exemplos, e esta é a grandeza da Memoria Antifascista: o diálogo que establecemos coas nosas auténticas estrelas, cos nosos heroes e heroínas.

Queremos e debemos recuperalas públicamente. Demostrar o noso profundo amor por aquelas valerosas mulleres antifascistas como Urania Mella, coa que militaba Lola Vieites Moreda, xove víctima no lexendario Bou Eva.

Honrar Heraclio Botana, dirixente do PSOE e presidente da Casa do Pobo, fusilado en Pereiró; Manolito Soler, humillado e perseguido pola hipócrita homofobia promovida polo réxime. Amante Caride, atleta, operario do naval e presidente do Sindicato Agrario de Cabral, paseado polos escuadróns da morte; os combatentes e ampla rede de “enlaces” do destacamento ‘Paco Barreiro’ do Exército Guerrilleiro da Galiza; Mercedes Nuñez, sobrevivinte do holocausto nazi, exiliada durante décadas, e custodia da memoria das víctimas galegas nos campos de exterminio como os vigueses Agustín Cameselle, Manuel Fernández e Ricardo Rodríguez; o Teis rebelde de Moncho Reboiras e Abelardo Collazo; o insurgente setembro da indelével greve geral de 1972; o Vigo proletário da mellor estirpe fabril de Santo Domingo, Barreras, Freire, Vulcano, Reyman, Atiscar, Forjas del Miñor, Censa, Álvarez, Citroën; a xuventude comprometida representada polos inesquecíbeis Xosé Humberto Baena Alonso e José Luis Sánchez-Bravo Solla, os nosos úlltimos fusilados; o Suso Vaamonde da canción protesta, censurado e perseguido por exercer a liberdade de expresión en 1979. Eles e elas representan millares e millares de anónimos vigueses e viguesas, que non se renderon frente á tiranía, que nunca se resignaron nen aceptaron a dictadura franquista.

-TEMOS MOITO QUE CELEBRAR, REIVINDICAR E DENUNCIAR-

Neste 60 aniversario debemos celebrar a gloriosa fazaña do Santa Liberdade. Honrar a Pepe Velo e ao comandante Soutomaior, divulgar a súa Memoria antifascista que é a nosa.

Lembrar tamém é sofrer. Mais é unha boa terapia nestes tempos de pandemia contra o derrotismo e a resignación instalados no pobo traballador galego que, contrariamente ao relato imposto polo franquismo, xamais fomos un pobo pasivo.

Vigo, a nosa querida cidade, a maior metrópole da Galiza, foi sempre unha urbe reivindicativa, solidaria e profundamente antifascista e republicana.

Temos o deber de evitarmos repetir a historia, en similares contextos de crise económica e social. Non concordamos con esa actitude cínica que algúns politólogos e sociólogos definen como «estábeis democracias do odio». O fascismo está medrando de forma organizada, normalizando o seu discurso de odio ante a pasividade social e gobernamental.

O fascismo non ten dereito ao exercicio da liberdade de expresión, porque promove e procura a súa eliminación.

Identificámonos coas palabras de Mario Benedetti: «Imaxinan algúns, que o esquecemento é como un depósito vacío, unha colleita da nada, entre tanto, o esquecemento está cheo de memoria».

Ante a preocupante situación política chegou a hora de manifestar, de escenificar públicamente, a necesidade da unidade de acción antifascista das organizacións, partidos e sindicatos frente a ameaza fascista en todas as súas expresións.

É a mellor homenaxe aos nosos mártires asasinados, á memoria antifascista. Como valor imprescindíbel, nutrinte, substrato subxectivo da historia: VERDADE, XUSTIZA E REPARACIÓN.

Na actualidade a nosa cidade segue inzada de rúas con placas e monumentos erguidos para honrar pistoleiros, delatores, colaboracionistas, apoloxetas do franquismo.
Deleznábeis monumentos á barbarie, mantidos e sufragados desde a falsa equidistancia, desde a falsa concordia imposta de maneira espuria polos que queren pasar páxina sen aplicar VERDADE, XUSTIZA E REPARACIÓN.

Debemos denunciar a máxima autoridade do Concello de Vigo, que non só non aplica a legalidade vixente, senón que pretende incrementar a simboloxía franquista instalando unha escultura do “Sagrado Corazón de Jesús” no emblemático monte da Guía. Unha sociedade radicalmente civilizada non pode permitir esta burla co noso pasado e o noso futuro.

Vigo, febreiro de 2021

Be the first to comment

Deja un comentario

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.