Como se pode xustificar que uns poucos individuos, que representan menos do 1 % da poboación mundial (falamos duns 80 millóns), impoñan a súa vontade á poboación restante, aproximadamente o 99 %
Por Jose Vieira | 10/01/2026
Sempre tivemos algúns problemas de aceitar espazos de tempo a que chamamos de transición.
De feito, a propia palabra «transición» parece dar arrepíos ao pronunciala.
Non obstante, esta palabra serviu ao longo da historia como unha forma de ocultar un pasado algo turbulento e un futuro que non se comprende ben, polo menos, os homes (parécense máis ben políticos) non están totalmente seguros de estar protexidos das súas accións anteriores, menos transparentes e, para algúns, por desgraza moitos, mesmo de auténticos crimes «lesa maxestade».
Quizais sexa unha cuestión a ter en conta, cada vez que consideramos algo que pasa dunha etapa a outra, onde pode que non estea claro, nin quen lidera esta transición estea plenamente convencido do que está a facer, e como tales só se preocupan pola súa propia protección e non por transmitir un raio de esperanza de días mellores.
Por outra banda, e sen moito esforzo analítico, podemos intuír que a Unión Europea (UE) está, neste ano que agora comeza, 2026, arrastrando un período de tempo que revela perfectamente unha deriva política e económica, pero que, ao mesmo tempo, detecta perfectamente intereses completamente carentes de solidariedade e fraternidade cara aos seus semellantes, e en cambio, perfectamente dirixidos cara a un «NOVO TEMPO».
Estamos nunha fronteira incrustada no espazo (tanto temporal como xeograficamente), deixando para o pasado a ética, e quizais calquera tipo de moralidade?
Por outra banda, tamén nos parece que en tempos de reconstrución establécense o que podemos chamar auténticas superposicións de consideracións políticas/filosóficas, buscando establecer nestes espazos unha sedimentación que fai esquecer, sobre todo, os conceptos máis elementais de igualdade entre os homes e da chamada solidariedade sostible.
Temos case a certeza de que estamos nun momento así, porque, como podemos ver simplemente observando o mundo que nos rodea, o ano que acaba de rematar, o 2025, presentou un cambio no ciclo político/económico no que só aqueles que viven por debaixo do limiar mínimo da dignidade humana sobreviven «neste val de bágoas» para a gran maioría da poboación humana.
Como se pode xustificar que uns poucos individuos, que representan menos do 1 % da poboación mundial (falamos duns 80 millóns), impoñan a súa vontade á poboación restante, aproximadamente o 99 % (é dicir, 7.920 millóns), que vive dentro dunha estreita esfera político/económica, onde a súa participación no seu futuro é practicamente nula?
É abraiante, como mínimo, se nos centramos nas cifras, xa que a poboación mundial rolda os 8.000 millóns de habitantes.
Pero as cousas empeoran aínda máis se temos en conta cantos deses 80 millóns realmente os gobernan. Segundo as últimas estimacións de revistas especializadas, como a norteamericana «Forbes», deses 80 millóns, pouco máis de 2,4 millóns impoñen a súa vontade.
Pero sexamos aínda máis precisos: deles, aproximadamente o 1,4 % son cidadáns dos Estados Unidos de América (USA).
Así, non é de estrañar que na maioría dos casos, os países teoricamente democráticos de todo o mundo estean, en esencia, sometidos dun xeito máis ou menos imposto mediante acordos, case sempre de natureza financeira/económica.
Mencionamos anteriormente que aqueles que controlan o mundo, a través dos seus políticos, son mantidos por eles e, polo tanto, están ao seu servizo, como é o caso dos EUA, cuxo presidente dirixe un grupo de países satélites, como os que formaron a OTAN, dentro dun marco democrático, pero limitado polos intereses do seu «amo».
Pero comezamos estas reflexións cunha palabra que, segundo a nosa exposición, nos resultou algo desagradable: «TRANSICIÓN». Buscamos o significado de transición?
Segundo o dicionario da «Real Academia Española», ten o seguinte significado:
Vem do latin ONIS
- f. Paso de un modo de ser o de estar a otro distinto.
El país vivió una turbulenta transición a la democracia.
- f. Estado intermedio entre el principio y el final de una transición
Así, o propio director editorial do Council on Foreign Relations in Europe engade nunha das súas declaracións que, probablemente, «o ano 2026 pode ser o límite entre a Europa de principios do século XXI e a de mediados do século pasado». Trátase dunha afirmación de Jeremy Cliffe.
Mesmo con esta definición da RAE, preferimos esta outra, de elaboración propia, que transcribimos a continuación:
Transición: para nós significa un cambio, referíndose ao paso, cambio ou transformación dun estado, xeito de ser ou situación a outro distinto e implica un período intermedio de cambio, usado habitualmente en contextos políticos, biolóxicos, de xénero ou técnicos.
Entón, o que está a suceder é que eses 2,4 millóns que realmente mandan están a eliminar da face da terra os executivos políticos, aparentemente libres de actuar coa libre vontade do pobo, para que poidan impoñer, ao seu antollo, todas as decisións que lles sexan favorables.
Unha das principais consecuencias ás que a poboación terá que enfrontarse é un sistema sanitario completamente privatizado, pagado por quen o necesita. O mesmo ocorrerá coa educación, naturalmente en calquera nivel educativo, xa que terá que saír do orzamento familiar.
Os exércitos nutriranse de recrutas militares obrigatorios, apoiados polas súas propias familias (como sucedía na época dos exércitos, cando as familias tiñan que mercar armas para os seus fillos que ían á guerra).
Os servizos públicos serán pagados integramente polos seus usuarios.
Todo isto porque, na práctica, os gobernos de cada país apresuraranse a garantir que só sexan os garantes da recadación de impostos á poboación traballadora, xa que os máis ricos non pagarán impostos. Os traballadores máis humildes manterán cos seus impostos aos máis ricos.
Este é o significado, en moitos sentidos xerais, da transición que está en marcha, co cambio en case todo o mundo da dereita á extrema dereita.
Este é verdadeiramente o significado último da palabra TRANSICIÓN.
Se el primero en comentar