Xosé Manuel Beiras: “Galicia sigue sendo unha colonia interna do Estado español”

Entrevistamos o político e economista Xosé Manuel Beiras, líder histórico do nacionalismo galego.

Finalmente ocorreu, foi posible sentar con Xosé Manuel Beiras para tratar diversos temas. Falou a un ritmo vertixinoso; ao pasalo a escrito quedaron 17 páxinas. Porén, dividimos a entrevista en 3 entregas para que poida ser lida con máis facilidade. Despois daremos o audio para que se poida escoitar con atención. Nesta parte centrámonos exclusivamente en Galicia, no seu papel no mundo, na súa relación coa Unión Europea e no seu futuro.

Por Héctor Bujari Santorum | 6/05/2026

Cómo definiría a relación de Galicia con Bruxelas agora mesmo?

É moi simple, Galicia sigue sendo unha colonia interna do estado Español. E o estado Español é disfrazadamente unha especie de colonia interna da Unión Europea, porque somos do sur. O Estado Español é do sur, e toda a Unión Europea esta concibida para que pivote sobre o que se chama o norte. Fundamentalmente sobre o que era historicamente no europeísmo o eixo Franco-alemán, pero que en realidade é Alemaña, é que ademais agora convertese nun perigo público porque segundo parece, é dito polo primeiro ministro, o chanceler de Alemaña, Alemaña ten actualmente o exército máis potente de Europa, pois agarra e vámonos.

Entón, por exemplo, vou a dar este dato, os gobernos de Felipe González con Solchaga, a partir de mediados dos oitenta, empezaron a aplicar o proceso de desindustrialización da economía española precisamente para seguir as pautas que ían a converter e se trataba de converter, fundamentalmente converter a Alemaña no motor industrial de toda a Europa da Comunidade Económica Europea.

Finalmente, a Unión Europea non existe. Non existe, o nome da Unión Europea é un fraude. Sobre todo dende o momento en que coa guerra de Croacia o que se fixo por parte dos dirixentes da chamada Unión Europea apostaron por excluír do espacio do que podía ser unha unión europea nada menos que a metade oriental de toda Europa e fundamentalmente a Rusia sin a que non se entende a historia de Europa polo menos dende o século XVII / XVII en adiante, pois entón evidentemente non é unha Unión Europea. É unha fractura europea.

Ao servizo de que? Da metrópole yankee, e ademais da metrópole yankee que está nunha fase en que está dende os anos 80, dende os 70, pero sobre todo dos 80 está absolutamente en declive a súa hexemonía.

Entón temos dous problemas primeiro a crise do sistema mundo que comeza nos anos 70, non me vou a estender, pero que comeza como unha crise de sobreproducción e de sobreacumulación que pon en xaque a función do dólar como patrón divisa ouro, e por eso suprime a convertibilidade do dólar en ouro con reservas de Fornox. Co cal se converten todos os estados membros do sistema monetario internacional en feudatarios do dólar. E por outra banda unha crise de hexemonía, e iso non hai mais que acudir aos traballos por exemplo de Emmanuel Wallerstein e de Giovanni Arrighi.

Entón, dende o momento en que a Unión Europea se pon ao servizo absolutamente da loucura do que é o poder norteamericano —non só actual do actual presidente, senón dende hai decenios—, empezando por aquel chamado Reagan, que en realidade era un mafioso e un delator de rojos en Hollywood nos anos 50 ante a comisión de actividades antiamericanas, pois entón evidentemente esa Unión Europea é un fantasma, non existe.

Entón dificilmente pode realizar unha función congruente co proxecto dos chamados europeístas dos anos 40, 50 ou incluso dos 60. Finalmente, a Unión Europea procede do que fora o Tratado de Roma do 58, do Mercado Común Europeo e a Comunidade Económica Europea, pero o proxecto político que era o dos europeístas nunca se puxo en marcha.

Entón, a medida que pasaron os decenios foi converténdose moito máis nun mercado común que nunha comunidade económica, por exemplo na parte das liñas de políticas institucionais no caso agrario, no caso dos reequilibrios rexionais, etc., cada vez foron máis amortiguadas. E finalmente se converteu nun espazo de expansión do centro de gravidade alemán.

Cando se crea a Unión Europea, a Unión Europea non é un proxecto político, é un disfraz político dun conglomerado de países, de economías de países controladas fundamentalmente pola gran plutocracia internacional, entendámonos, ben.

Dentro de eso é onde entra Galicia como colonia de unha subcolonia, e dunha Unión Europea que non é máis que un satélite da metrópole norteamericana.

E temos un exemplo moi claro: a guerra de Iugoslavia. Por que se destrúe un estado que era confederal, onde as presidencias eran rotatorias entre os distintos estados membros, un estado dun socialismo que nunca caeu nos vicios do stalinismo da Unión Soviética, que se integrou nos países non aliñados, que era unha terceira vía?

E cando morre Tito, por que se fai iso? Pola aplicación nada menos que da doutrina do Lebensraum.

E cal é a doutrina do Lebensraum?

É a doutrina do “espacio vital” dos nazis, Alemaña. Os nazis, a expansión dos nazis, só que daquela maneira é debida a que Alemaña é un país cun territorio moi pequeno en correlación coa inmensa superpoboación que tiña e coa potencia económica que tiña, sobre todo, dende Bismarck en adiante, non? Ben.

Entón, necesitaban espazo vital, eles ampliaron espazo vital, iso si, xa sabemos como foi…

A Unión Europea nos anos noventa fai iso con Iugoslavia doutra maneira; en vez dunha invasión a lo bestia, provocando a descomposición e unha guerra absolutamente fratricida, á que foi facilitada polo feito da desaparición de Tito, que foi grave, porque Tito hai que recordar que non era serbio, era croata. Pero Tito era un partisán, Tito estivera nos maquis fronte aos nazis e, polo tanto, tiña unha autoridade que transcendía o feito de ser croata.

E, polo tanto, esa autoridade que tiña Tito pérdese, e é o que aproveitan para facer saltar todos os demos que había nun país que era o dos eslavos do sur, que é o que significa Iugoslavia, que son países que teñen unha historia terrorífica dunha multirracialidade, multirelixións, diferenzas de culturas, e logo todo o período no que estiveron baixo a gadoupa do Imperio Otomán.

Ben, pois todo isto nunca se conta, e é o que fixeron con Iugoslavia. E é o que fixeron agora doutra maneira fronte a Rusia coa guerra de Ucraína.

A guerra de Ucraína desencadéase como unha maneira de provocar a fractura entre a Europa occidental, con algúns países do centro de Europa, e o que era a Federación Rusa, moi reconstruída por Putin, curiosamente. Porque a Rusia desfeita absolutamente no período de Yeltsin, que era o partido ianqui en Moscova, pois Putin fai un proceso de reconstrución, incluso de recuperación de sectores cruciais económicos que pasaron unha vez máis a ser controlados polo Estado. E ademais hai que ter en conta que nos anos 80, aínda en tempos do derradeiro presidente da Unión Soviética, Gorbachov… o acordo foi que a OTAN non iría ao leste alén do que era a DDR, antes de ser absorbida. Ben, incumpriuno totalmente, incumpriron os acordos de Minsk, incumpriron todo o que quixeron, e só faltaba que os rusos tiveran que agardar a que lles puxesen misiles ás portas de Moscova.

Esa provocación sistemática dá lugar a que ademais se dea un golpe de Estado neonazi contra un presidente democrático, dise que prorruso, simplemente o que facía era ter en conta que toda a franxa oriental, polo menos un terzo do que é Ucraína, era rusófona, etc., de tradición cultural rusa, e montar un goberno dun partido golpista e neonazi.

E logo de aí saíu ese individuo que non ten ideoloxía en sentido propio, máis que a ideoloxía reaccionaria do buscavidas. E é o elemento perfecto para facer outra vez unha modalidade de limpeza étnica, até que evidentemente xurdiu o conflito bélico, e o conflito bélico foi utilizado para iso, de maneira absolutamente bestial.

Ben… incluso co restablecemento dunha forma de inquisición, por exemplo, que non se poida acceder en Occidente aos medios de comunicación rusos; non podes ter unha versión de por alá para contrastala.

Ou de que incluso a represión sexa sobre personaxes que non teñen nada que ver coa política, como o gran director de orquestra Valery Gergiev, que cando estala a guerra de Ucraína é director dunha das grandes orquestras sinfónicas de Múnic, e que lle esixen que firme un documento contra Putin. Néganse e automaticamente o botan fóra.

Eu non sei se se fixo iso con algún director de orquestra do ámbito ianqui cando foi a invasión de Iraq, a gran mentira absoluta, a destrución dese país, a violación dos informes das propias Nacións Unidas de que non había armas de destrución masiva… non se fixo nada con ningún director esixíndolle que firmase ningún documento contra Estados Unidos ou contra a OTAN.

Todo isto ves, polo tanto, que a Unión Europea, incluso a deseñada a comezos dos anos 90, non existe. Son simplemente servos da metrópole ianqui, e ademais no período en que a hexemonía ianqui está absolutamente en decrepitude.

Que de aí veñen as formas de reacción absolutamente aberrantes que teñen dende Bush segundo, que son os síntomas… É como un gran diplodocus que está ferido de morte, e os coletazos que pode pegar mentres non morre son enormemente destrutivos.

A emerxencia de China, a emerxencia dos BRICS… iso significa… ti non o imos falar, pero sabes moi ben que representan actualmente os BRICS en poboación mundial, en parte do PIB mundial, en potencia industrial, etc. E que todo ese espazo faga todas as súas operacións internacionais, monetarias, financeiras, etc., nas moedas dos países ou dirixidas polo Banco Mundial, que era a alternativa creada por eles, e non en dólares.

Iso é o que realmente ten alarmado a Washington, porque o único que lle queda de ferramenta aos ianquis para controlar e manter a hexemonía son o potencial bélico e o dólar. Na medida na que se desdolariza todo iso, iso é a ruína a medio prazo do que é a hexemonía ianqui.

E aí é onde está Galicia. Entón, Galicia simplemente é unha situación colonial reduplicada. Por riba hai un recrudecemento do colonialismo co réxime do 78 dende os anos 80, e polo tanto a conversión no que eu escribín e chamei “o espolio”, e cales eran as vías fundamentais do espolio de Galicia.

Xa ves que, para contestar a iso, xa te estiven media hora falando de todo o que había aí detrás.

Agora que se fala da ampliación da Unión Europea cara ao leste e dunha maior integración…

Non é unha ampliación da Unión Europea cara ao leste, é simplemente a expansión do espazo de hexemonía aínda ianqui a través dun pseudópodo que é a chamada Unión Europea, e polo tanto é unha ofensiva contra os países que están fóra desa hexemonía: Rusia…

BRICS, que é? Brasil, Rusia, India, China e Sudáfrica. E unha cantidade de países que están ás portas, que teñen acordos. A influencia dos BRICS, por exemplo, en toda Latinoamérica, e a influencia cada vez maior dos BRICS na propia Europa, incluso en cuestións de tecnoloxía, tanto en cousas de comunicación, da tecnoloxía de punta, internet, e todas estas historias.

Como por exemplo onde China está máis avanzada na conversión dos automóbiles en vehículos movidos por motores eléctricos en vez de motores de combustión, ou a capacidade que tiveron de reducir drasticamente a contaminación debida ao uso de recursos enerxéticos fósiles. Pois todo iso é o que está en xogo.

Non é unha ampliación da UE, é unha ofensiva. Está esa ofensiva económica, política, mediante a chamada Unión Europea, e está a ofensiva militar mediante a chamada OTAN (Organización do Tratado do Atlántico Norte).

Agora resulta que o Báltico, as costas de Finlandia, é Atlántico Norte; que o Mar Negro é Atlántico Norte; agora vai resultar que o Mar de China é Atlántico Norte. Comprenderás que toda esta merda, toda esa falacia absolutamente feroz, non merece maior crédito.

Non hai unha ampliación, é unha falsificación dos termos, é algo que din para encubrir o que está pretendéndose, que é o que acabo de explicar.

Dentro de iso, unha nación como Galicia ten marxe para construír algo diferente?

Galicia non ten marxe para construír algo diferente, porque non teñen marxe nin sequera países que son estados propiamente para defenderse de iso, polo menos para defenderse a cidadanía.

Estamos nun proceso sistemático de reconversión dos cidadáns en súbditos. Hoxe nós, en gran medida no Estado español, non somos cidadáns, somos súbditos. Xa non che digo nada en Polonia, ou xa non che digo nada en Francia, onde despois das eleccións gañadas polo Frente Popular o presidente, exercendo como monarca estilo De Gaulle —pero aínda peor ca De Gaulle, porque polo menos De Gaulle non era atlantista—, pois o que fixo foi violar absolutamente o resultado das eleccións. Eses cidadáns exerceron como cidadáns na votación, pero despois non valeu. Iso é Francia.

Ata, se me apuras, incluso agora resulta que cando Trump fai a movida contra Irán e o que pasa con Irán, o Estado que lle planta cara é un Estado do goberno presidido en estado de sitio por Pedro Sánchez, que se nega a que poida utilizar as bases. E resulta que o seguinte Estado que fai o mesmo é o Estado que ten como líder a unha neomussoliniana, Meloni.

Así que non cadra nada, verdade?

Mentes que Alemaña non, por suposto. Boa, a actitude respecto do sionismo xenocida do Estado de Israel… xa me dirás.

Polo tanto, unha Unión Europea que é cómplice do xenocidio levado a cabo por Netanyahu, pero dame igual Netanyahu que outro nome, polo sionismo do Estado sionista de Israel, esa é unha Unión Europea que nega a identidade histórica de Europa, nada máis.

Sobre todo da Europa que nos interesa, que é a Europa da cultura, a Europa do Renacemento, a Europa do racionalismo, a Europa das revolucións sociais dende a francesa ou dende a inglesa de Cromwell, etc., etc., non?

É a negación de todo iso, é a antítese de todo iso. Entón, evidentemente, nese contexto, Galicia como tal pouco pode facer máis que defenderse en estado de sitio.

Por riba, Galicia ou Galiza é unha nación sen Estado que foi traizoada na Transición, porque todo o proceso de mobilización para a creba democrática, que era potentísimo contra o que digan os ideólogos do réxime, era potentísimo, e eu son testemuña vivo daquilo, pero non era só en Galicia, era en todo o Estado español.

Era tan potente que aínda despois do fraude da traizón á creba democrática organizada polo Departamento de Estado e o SPD alemán e a decapitación da executiva do PSOE de Pablo Castellano, que era federalista, e empoleirar o cambio do equipo sevillano, que evidentemente xa sabemos o que foi. Foron para cargarse a creba democrática.

Aínda así, sabemos agora, dende hai certo tempo, por declaracións posteriores do propio Adolfo Suárez, que non fixeron o referendo sobre monarquía ou república porque as sondaxes que tiñan dábanlles con toda claridade que gañaba o referendo a opción republicana.

Polo tanto, todo iso é un fraude. Agora, a consecuencia foi que aquí toda a rede de poder social, que é o chamado caciquismo de 40 anos de franquismo dun país no que non houbo guerra civil, a diferenza de Cataluña e Euskadi, dun país que non tiña fronteira cun Estado como o francés, que tivo cooperación pero repúxose, e foron derrotados e expulsados os nazis.

E que aquí estaba con salazarismo ao sur, o Atlántico á esquerda e con franquismo a partir do Padornelo, pois resulta que foi precisamente todo ese entramado o que se empoleirou nas institucións chamadas de autogoberno, dunha carta outorgada, que non un exercicio de soberanía política, que é o Estatuto de Autonomía de Galicia.

E, polo tanto, resulta que aquilo contra o que eles loitaron… Eles loitaron contra algo e logo, unha vez que se conseguiu algo que foi polo menos o Estatuto de Autonomía, fixéronse eles co poder diso durante todos estes anos.

Ben, entón evidentemente bastante temos con resistir por abaixo. Este é un país que segue estando moi vivo por abaixo, e onde, afortunadamente, os segmentos da cidadanía conscientes e comprometidos teñen moita potencia, e unha das probas está, por exemplo, no que pasou co proxecto de Altri.

Pero, evidentemente, o goberno está sistematicamente gobernando contra a cidadanía, está gobernando para espoliar o país e está ao servizo daqueles que efectivamente consumaron durante séculos o espolio deste país e que o fan de forma máis descarada agora.

Por exemplo, pénsao ben: Parlamento de Galicia, onde o PP leva non sei canto tempo tendo maioría absoluta. O Partido Popular, e eu padecín iso xa nos anos 90 e volvino padecer despois entre o 2012 e o 2016, cando volvín estar no Parlamento.

O PP non utiliza o Parlamento como un partido que ten a maioría absoluta, senón como partido único. Os representantes das outras opcións políticas da cidadanía teñen dereito a protestar, a falar, pero é absolutamente inútil porque todas as decisións as toma unilateralmente o Partido Popular dunha maneira absolutamente antidemocrática.

Polo tanto, non existe realmente pluralismo político das institucións, porque non pode ser que un partido que ten a maioría absoluta exerza o poder como partido único, dacordo? Ben…

Que papel debería xogar Galiza para recuperar protagonismo neste espazo atlántico, máis alá de…

A min non me interesa o protagonismo que poida ter Galicia no espazo atlántico. Galicia non necesita protagonismos, Galicia o que necesita é ser un pobo dotado de poder político suficiente para autogobernarse, punto.

E, polo tanto, para controlar os seus propios recursos, para que non haxa un plan da minaría que ten máis puntos de prospeccións mineiras que hectáreas ten o territorio, para que non teña que ser pasto dos intereses das madeiras de fibra curta, da eucaliptización… e todo iso.

É o que lle interesa a Galicia: poder ter un goberno que sexa un goberno para ela mesma. Entón necesita ter soberanía política, pero non necesita ningún tipo de protagonismo. Os galegos nunca quixemos protagonismo dentro do Estado español; o que quixemos é que nos deixaran en paz. E non nos deixaron en paz.

Por que? Porque sempre dixeron que somos un pobre, pero somos un país empobrecido. Se fósemos pobres, deixaríanos en paz.

O que pasa é que Galicia sempre foi, dende os romanos… Ti dáte conta da densidade de poboación que podía ter Galicia no tempo da chegada dos romanos, do Imperio, cando o censo de castros en Galicia é unha cifra equivalente á cifra de parroquias, 2000… Iso é un país dunha superpoboación impresionante xa nese momento e con recursos.

Pois entón, porque temos recursos, precisamente veñen a por nós. Hai unha obra de Paul Baran, un dos grandes economistas marxistas, The Political Economy of Growth, unha obra dos anos 40, na que fai unha demostración moi lúcida. Di, falando do colonialismo en Asia porque foron vítimas do colonialismo, India, China, e non o foi Xapón porque non había nada que rascar.

Xapón era un caso análogo ao que pode ser Alemaña, sobre todo a partir da dinastía dos Meiji, da promoción polos Meiji da burguesía industrial, mentres que China no século XVIII era un modelo de sociedade avanzada culturalmente e economicamente.

Algo que poucos economistas que eu coñeza saben ou din é que, por exemplo, Adam Smith, a quen se lle atribúe todo iso de ser o pai da competencia, de non sei que, da man invisible… a man invisible de Adam Smith non era a competencia, era o Estado.

Non imos falar diso, porque senón derívome e acabamos falando de cincuenta mil cousas.

Adam Smith estaba contra a revolución industrial; el propugnaba a revolución industriosa. E o modelo que tiña Adam Smith era a China do século XVIII.

Por iso Giovanni Arrighi, no terceiro dos volumes que escribe sobre a historia das hexemonías, que escribe dende o século XVI en adiante, no último libro —que como se titula? “Adam Smith en Pequín”—, unha das explicacións que dá é que unha das claves do fenómeno chinés dos últimos decenios é que en China mantiveron e recuperaron o que era o concepto de evolución económica, promoción económica e de organización económica que estaba no século XVIII: a revolución industriosa de Adam Smith, dacordo? Bueno, por exemplo…

Cantos analistas da situación actual e do fenómeno chinés explicitan que en China nunca houbo feudalismo, a diferenza de Xapón? Cantos explican que, por exemplo, todas as terras agrarias nunca foron propiedade de señores, foron propiedade do emperador e que eran entón terras que eran administradas polos mandaríns, pero que os paisanos eran libres nese sentido, é dicir, non eran servos de señores?

Cultivaban, traballaban as terras e había os mandaríns, que eran coma a administración que regulaba cousas. Nunca houbo servos no sentido feudal da palabra en China, e iso é unha das cousas que explican en boa medida o modelo seguido pola última fase da condución da revolución chinesa en sentido propio nos últimos decenios.