Uns queiman contedores e saen nos medios. A outros rómpenlles as lentes e non saen en ningures. Pídese condenar «a violencia» como se fose unha soa cousa, como se un contedor queimado e un puñazo na cara pertencesen á mesma categoría moral
Por Dani Seixo | 23/10/2026
Á unha da tarde, os soportais do Concello da Coruña convertéronse nunha trampa. Un mozo militante nacionalista detido, un militante marxista levado ao hospital polos golpes e a morte accidental de calquera mínima coherencia. Máis dunha decena de feridos. Gas lacrimóxeno na praza. Cartuchos e pelotas de goma lanzadas «ás caras». E un puñazo que rebenta unhas lentes: «Díxenlle que por favor parase, que lles estaba facendo dano e, acto seguido, deume un puñazo na cara«. Son as palabras de Mario Figueira, responsábel de Erguer na Coruña, agredido salvaxemente antes de que comezaran as cargas, mentres sostiña unha pancarta e seguía as indicacións de seguridade que a propia Policía fixara. Como sempre sucede nestas ocasións, o policía negouse a amosar o número de placa e os seus compañeiros tapárono. Non é un detalle menor, é a sinatura dun corpo que non rende contas ante o pobo, senón ante o poder que o despregou.
Uns queiman contedores e saen nos medios. A outros rómpenlles as lentes e non saen en ningures. Pídese condenar «a violencia» como se fose unha soa cousa, como se un contedor queimado e un puñazo na cara pertencesen á mesma categoría moral. Non pertencen. A violencia que xera a pobreza, os desafiuzamentos, os salarios que non chegan a fin de mes, non aparece nos titulares. A que acorralou manifestantes contra os soportais e lanzou gas contra quen protestaba contra o fascismo aparece como «actuación policial». E a do síntoma, o contedor a arder, aparece como o gran escándalo. Esa xerarquía non é inocente, inverte a causalidade para protexer a orde que produce as outras dúas. Ao que pide que non empuxen, empúxano máis.
A orde que se protexeu en María Pita non era a do pobo. Era a orde de quen pode celebrar un acto ultradereitista nunha cidade que se declara antifascista, cun amplo dispositivo policial ao seu servizo, aínda que ao acto apenas acudiran unhas decenas de persoas. A Policía non estaba alí para protexer os coruñeses, estaba alí para garantir que o discurso de odio tivese escenario. E cando a multitude o eclipsou, cando miles de persoas fixeron que a consigna «Vox, fascista, fóra da Galiza» soase máis forte co mitin, entón chegaron as cargas. A mensaxe é nítida, pódese protestar, pero non demasiado, pódese discrepar, pero sen incomodar ao que ten o micrófono. O uniforme non é neutral, está onde lle mandan. A orde que protexe é a orde de quen explota.
E hai unha segunda violencia, máis silenciosa, que tamén se exerceu na Coruña, a da normalización. O fascismo non chega só con porras, chega cando un partido que branquea a ultradereita lle dá «categoría», cando os medios tratan o odio como unha «opción política lexítima», cando un presentador expulsa unha portavoz municipal por condenar a violencia policial e lle esixe, en cambio, que condene «os disturbios». Chega cando a Delegación do Goberno responde que «a Policía desempeña as súas funcións» e que «non hai instrucións nin indicacións», como se un dispositivo desa magnitude, con detidos e feridos, puidese ser un accidente sen mando. O fascismo non só reprime, constrúe consenso. E a policía é parte desa construción cando garante que o discurso de odio teña escenario e cando castiga a quen o impugna. A normalización é a forma máis eficaz da dominación. Haberá que preguntarse que funcións desempeña.
Fronte a isto, a consigna que algúns queren reducir a insulto é en realidade un diagnóstico. Se un corpo existe para protexer a orde duns poucos, non pode ser parte da clase que a desafía. Non hai Estado neutral, hai aparatos que sosteñen unha orde e esmagan a quen a cuestiona. A lealdade do uniforme non é á veciñanza, é ao poder que o paga. Nos barrios marxinalizados, a policía non protexe, ocupa. E o uniforme que vixía o centro e castiga a periferia reproduce, dentro da cidade, a lóxica colonial da que falaban quen analizou a represión nas colonias e nas sociedades poscoloniais. A represión policial non é un accidente do sistema, é a súa gramática cotiá.
A pregunta que queda no aire non é se houbo violencia en María Pita. A pregunta é por que se esixe condena a un contedor e non a un puñazo na cara, por que se pide «serenidade» a quen foi golpeado e non a quen ordenou cargar, a quen protexe esa simetría. A serenidade só se lle pide ao que protesta. Mentres non se responda a iso, seguirase chamando «disturbios» á dignidade e «orde» á represión. E o fascismo seguirá tendo escenario. E as lentes rotas de Mario Figueira quedarán no chan. Ninguén as recollerá.
Se el primero en comentar