O home que sabía escoitar

HOMENAXE A CHATO GALANTE, INCANSABLE LOITADOR POLA XUSTIZA

Por Telmo Comesaña

Despois dun tempo de reflexión póñome a escribir un pequeno relato sobre a figura de “Chato”. (Así era como a el lle gustaba que lle chamaran: Chato).

Abofé que non é sinxelo porque as cualidades que adornaban a esta persoa ían moito máis aló do que eu coñecín ao longo da miña xa longa vida.

Dende hai anos o nome de Chato repetíase nas xuntanzas que trataban os temas da Memoria Histórica: el fora un de tantos e tantas persoas, que nas décadas sesenta e setenta do pasado século se reviraban contra a tiranía criminal e asoballadora imposta pola ditadura de Franco. Porén sufriu torturas a mans do tristemente famoso Antonio González Pacheco, alcumado “Bily el Niño”.

Os gobernos da democracia non fixeron ren por resolver tantas inxustizas cometidas; pola contra Bily el Niño foi premiado con medallas e melloras económicas, que as levou até a tumba.

Chato finou o 29 de marzo do 2020 e o torturador unhas semanas despois.

Hai moita xente que coñeceu a este “ser” excepcional moito máis do que eu, e serán eles e elas  os e as que dean a coñecer a súa figura.

O que si quero subliñar é o que sentín para escoller o titular  “o home que sabía escoitar”  sobre un encontro con el.

Aconteceu un día que iamos  convidados a Santa Uxía de Ribeira para participar nun acto de Memoria promovido pola Asociación do Barbanza : acto no que se ía presentar a longametraxe “El Silencio de otros” na que Chato fora impulsor e protagonista; film premiado nos Goya, en 2019, en nos Emmy, en 2020.

Saímos de Vigo no coche de Celso López (Presidente da Asemblea Republicana de Vigo); ao seu carón ía eu, e detrás Miguel Gómez  (Gus, compañeiro de infortunio e tamén vítima das atrocidades de González Pacheco) e Chato.

Como é de supoñer a conversa iniciouse falando de Memoria –da nosa Memoria- Como a diferenza de idade entre eles e eu era máis de quince anos, resultou que eu tirei de memoria dende moitos anos antes de que naceran. Durante máis dunha hora case falei eu só; cando me decatei do que acontecía pregunteille si entendía o que eu estaba á dicir –porque como é habitual en min, falo en galego-. Pregunteillo a Chato porque os outros dous non teñen problema co idioma. A reacción del foi instantánea: “Sigue, sigue,te entiendo perfectamente, sigue”.

Decateime logo, de que hai moitas memorias e que só vivíndoas son túas. Transmitilas a outras persoas é o máis difícil porque depende de moitas variables: que queiran saber, que teñan certos coñecementos do tema que se expón, e que  lles faga agromar os sentimentos.

Ese foi un vizoso día para min e que xa forma parte do fardel da miña Memoria.

Be the first to comment

Deja un comentario

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.