Sen poesía

Por Daniel Seixo

Vin a toda a minha xeración consumida pola branca companheira,

talentos desbordados desperdiciados en locais nocturnos

entre a desesperanza do non hai futuro

e a accesíbel adicción a unha marcha máis

a unha emoción máis.

Vin a mozos afogados na depresión do MDMA

a ansiedade do speed

ou a errática costume diaria do hachis e a marihuana.

Talentos picados e preparados en pequenas doses

para a súa posterior comercialización,

orixinalidade desperdiciada co corte barato da covardía

sentimentos ocultos baixo unha capa de olheiras e lentes de sol.

Manhás acumuladas a golpe de decepcións, desamores e medo ao compromiso

velhos revolucionarios abrazando a sinxela conformidade dun falso nihilismo.

Tantas noites parloteando dunha revolución que nunca fixemos

anhelando un amor polo que nunca loitamos

ou simplemente xogando a ruleta co noso futuro.

Vin a homes e mulheres tratándose como estranhos baixo o peso dunha mesma bota

a toda unha xeración vendendo a súa alma ao dianho

rebeldes adictos á depresión

e ás drogas…

Unha vangarda xa sen paixón

sen medo

sen conciencia,

sen poesía.

Be the first to comment

Leave a Reply

Tu dirección de correo no será publicada.




 

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.