Hai ou haberá liberdade ideolóxica?

España se constitúe como un Estado social e democrático de Dereito, que propoñen como valores superior do seu ordenamento xurídico a liberdade, a xustiza, a igualdade e o pluralismo político

Por Jose Vieira  | 25/08/2025

De acordo co artigo 16 da Constitución Española (1), está garante a liberdade ideolóxica, de relixión e de culto dos individuos e das comunidades sen máis limitación, nas súas manifestacións, que a necesaria para manter a orde pública protexida pola lei. Nada poderá ser grazas a declarar sobre a súa ideoloxía, relixión ou crenzas.

Más, estabelece que ningunha confesión terá carácter estatal e que os poderes públicos terán en conta as crenzas relixiosas da sociedade española.

Debemos engadir que España se constitúe como un Estado social e democrático de Dereito, que propoñen como valores superior do seu ordenamento xurídico a liberdade, a xustiza, a igualdade e o pluralismo político.

Esta introdución nos leva até ao principio da a confesionalidade estatal o que significa, que implica que as confesións relixiosas “en ningún caso poden transcender os fins que lles son propios e seren equiparados ao Estado, ocupando unha posición xurídica, de acordo co ditado polo Supremo Tribunal Constitucional de 24/1982.

Para alén deste clausulado prontamente respectábel, que pretende seguir o camiño da democratización do Reino de España, sempre existiu, paralelamente, un tratamento moi especial, das autoridades administrativas españolas para cos órganos reitores da respectiva relixión católica (2).

Nos imos reportar aos datos estadísticos, publicados polo Instituto Nacional de Estadística de España e, referente ao ano de 2021, así a poboación total rexistrada era de 47,44 millóns de habitantes, sendo segundo o Centro de Investigacións Sociolóxicas (en siglas CIS), para o mesmo ano, do 59,8% de residentes identificados como católicos, o sexa en números 28,369 millóns de cidadáns. Sendo que 19,06 millóns de españois sen credo relixioso coñecido. Estamos, por tanto, con cerca de 40,2%, de polo menos non católicos.

Segundo parece se poder retirar do referido estudo do CIS, a porcentaxe de católicos vai descendendo de valore, mentres o de non católicos vai subindo de valor.

Isto tamén debe ser interpretado, ao non ser católicos, pode que pertenzan a outros credos relixiosos.

Así alén da relixión católica, en España tamén se practican outras relixións ou crenzas, podendo referirse entre outras; o islamismo, o xudaísmo, protestantismo, hinduísmo, confucianismo, varios ramos doutras pequenas relixións, así como outras crenzas de menor expansión no momento. Nos referimos ao ano de 2022, sen esquecer un gran número de agnósticos.

Este residual, non é tan pequeno como quere facer notar as autoridades católicas, pois, supera xa os 40% da totalidade da poboación.

Se pregunta, se o catolicismo crece máis en España do que as outras relixións, ou polo contrario, porcentualmente, as outras crecen, mais rapidamente.

Dado a entrada de emigrantes, que vén a España dar a forza dos seus brazos, facendo as tarefas que os cidadáns españois, non queren facer, estes en xeral traen consigo seus hábitos e, entre eles lles acompañan, na maioría dos casos a súas relixións e outros hábitos.

Esta poboación ten manifestamente crecido os últimos anos, debido a escaseza de man de obra nacional, por seren en xeral para actividades menos ben remuneradas.

Así, para o ano de 2022, tiñamos como emigrantes 693.386 persoas nesa categoría, no entanto o ano seguinte caeu para 608.695, ou sexa, unha diminución do 14,4%. En 2024, o INE, dá como saída de España de cerca de 10.100 españois, de 7.600 marroquís e de 6.600 Colombianos, como sendo os principais movementos de emigrantes (de acordo co Instituto Nacional de Estadística).

Se nos reportamos a xaneiro de 2025, existe unha poboación española espallada por diversos países estranxeiros de 3.045.966 individuos (segundo o Padrão de Españois Residentes no Estranxeiro en siglas PERE, apartado do INE). Esta poboación representa, un aumento de cerca de 4,7% en relación ao ano anterior. Convén alertar que cerca de 2.318.626, teñen unha idade superior a 16 anos de idade.

Cerca de 8.838.234, individuos existentes en España, non naceron no país, mais temos que ter en atención que destes 6.502.282 é que son estranxeiros así como destas un total do 24,4%, naceron en territorio da Unión Europea, ou sexa 1.592.472 (datos da Europa Press e reportados a 1 de xaneiro de 2024 na Web do INE).

QUÁNTOS MIGRANTES VIVEN EN ESPAÑA?

Cremos, segundo un estudo do periódico “La Vanguardia”, a totalidade de inmigrantes residentes en España, se aproxima moito dos 7,2 millóns.

Deste número se deben considerar, que existen cerca de entre 405.000 a 450.000 indocumentados. Consideramos tamén que en España hai cerca de 5,2 millóns de estranxeiros (segundo a mesma fonte “La Vanguardia”).

Es moitísimo relevante a existencia dun tan grande numero de inmigrantes, pero como xa referimos enriba, en España, moitas das profesións máis duras ou menos remuneradas, non atraen aos cidadáns españois.

É coñecido de todos os inmigrantes que se dedican a efectuar as colleitas de froitas nas temporadas así como se van estendendo cada vez máis noutras actividades que antes eran exercidas por naturais; falamos na hostalaría, na construción civil así como nas obras públicas, etc.

Como sabemos, moitos dos continxentes de inmigrantes, vén de países con distinguidas linguas, hábitos e con relixións, que son predominantes en seus países de orixe.

Por moitas ganas de integración que estes mesmos desexen, pois, son naturalmente os máis interesados, en se integraren o máis rapidamente posíbel, no seu país de acollemento, inclusive para poderen até usufrutuar das vantaxes, non só salariais, mais tamén todas as outras calidades sociais que aquí encontran e que non tiñan en seus países de orixe.

Imos agora contextualizar en termos de historia, como se hai ido presentar, a intolerancia dunha correcta clase de individuos españois en termos de capacidade de aceptar, a solidariedade e a tolerancia, para con outros pobos non católicos.

Comezaremos de forma moi simple e sen gran profundidade, dar este encadramento, tanto en causas máis remotas e seguindo para causas cada vez máis próximas á actualidade.

Seguidamente por unha afirmación de que o espírito que se vai asentando na poboación española, está profundamente cuberto por unha formación, que pasa de pais a fillos, en calquera estrato social, en que todo o mal do mundo, se debe aos “infieis” e, nesta clasificación se meten, case en exclusivo os invasores cuxa fe era o islamismo.

No entanto, onde vén esta aversión tan profunda, que está arraigada, no máis íntimo das neuromas dos españois, conseguindo que non se estaba o se elimine á praza de tantos centenares de anos transcorridos.

Fagamos unha pequena volta polas bases da existencia dunha dominación musulmá da Península Ibérica.

Así, desde o ano de 711 a 726, ou sexa, durante un período de 15 anos, se deu a invasión da península e a súa submiso ao chamado “Valiato” de Al Andalus, que dependía do califato de Omeya.

Con esta vitoria dos musulmáns na península, dase o arranque dese malestar, que durou toda a existencia, da poboación católica, contra aquilo a que chamaron e chaman os infieis. Estes non outros senón os que invadiran a península e fixeron o desenvolvemento cultural das áreas onde se estabeleceron, pois, eran de lonxe moi máis evolucionados técnica, científica e filosoficamente do que as poboacións locais.

Ese seu gran desenvolvemento, creou aínda máis dificultades e pasou a ser non só un obxecto de envexa, como un desexo de vinganza, pois, nada nin ninguén podía estar máis avanzado do que os servos do catolicismo e, estes eran uns infieis (3 damos abaixo un mapa da Península, durante as invasións, por xentileza da internet e da Viquipèdia).

Así impulsado polos mosteiros católicos e sobre a influencia dos chamados levantamentos europeos, para defender os chamados lugares santos, as chamadas Cruzadas, estas se foron implantando, aparecendo en varías etapas auxiliando a eliminación dos musulmáns na Península Ibérica.

Aquí non se deu un espírito, nin de solidariedade, nin de fraternidade, mais si o principio desde entón de exclusión, deses invasores, e por tanto, un sentido de intolerancia que chegou a ser de odio total.

Ese sentimento de rexeito aos musulmáns, veuse transmitindo, xeración en xeración, aínda que se teña diminuído de visibilidade, durante o tempo en que os españois foron invasores de territorios recentemente descubertos e por eles ocupados, como o caso da América Central e do Sur.

A razón, desta situación, ten a ver, que nesta fase desenvolvemento de España, a través dos mares, os españois, se pode dicir se substituíron aos musulmáns, conquistado os territorios, que ían descubrindo, como de feito era habitual por todos os pobos occidentais, que se tiñan dedicado a “dar novas terras aos seus países (fragmento de Sá de Miranda, poeta renacentista portugués) e, tratando de absorber os pobos indíxenas, pola forza, impondo a súa relixión e os seus hábitos, sempre apoiados polos representantes da igrexa católica que os xustificaban, perante deus e os españois.

Ese tempo da reconquista, os conquistadores tiñan ambas as mans ocupadas, pois, nunha servía para os golpes da espada e na outra, bendición os exterminios das poboacións dos territorios conquistados coa cruz do catolicismo. Cousas daqueles tempos,

Retomemos o proceso de formación da península Ibérica, ou sexa, nalgunhas das etapas máis importantes, a noso ver da chamada reconquista.

Seguimos o más próximo posíbel as chamadas etapas da reconquista, que parece que terminara cos Reis Católicos en 1492. A historia recente, parece que contraría esta versión, pois, o partido Vox e toda a restante dereita do Partido Popular, quere expulsar máis os crentes do islam que traballan en España, logo parece que a reconquista non acabou cos Reis Católicos en 1492.

Mas continuemos, e imos soamente referir os grandes enfrontamentos armados:

Século VIII, Pelayo un señor visigodo liderou na altura a resistencia católica creando o Reino das Asturias, tras a Batalla de Covadonga en 722.

Séculos IX a XI Se darían varios reinos no territorio peninsular, sobre todo no Norte, como sexan, León, Castela, Navarra e Aragón. Este ían tentando facer saír cada vez máis para o sur os musulmáns.

Século XII Se torna independente o reino de Portugal en 1143.

Século XIII foron tomados polas forzas católicas coligadas varios anacos de territorio musulmán, como Córdoba, Sevilla, tendo o protagonismo pertencendo a Fernando III de Castela e León.

Século XV Cae o reino Nazari de Granada en 1492, conquista efectuada polos Reis católicos.

Conquista e non en reconquista, pois, eses territorios e bo rigor nunca foron pertencentes a reinos católicos.

Vemos a través desta sucinta pasaxe que existiu unha fortísima aversión aos pobos musulmáns, que tanta cultura e tantos gran coñecementos de enxeñaría e doutras ciencias trouxeron de forma xenerosa para a Península.

Este sentimento de repudio aos crentes do islam, non só se quedou dunha forma interiorizada de pais para fillos, a través dos tempos, pois, sempre os consideraron invasores e os cognominaban como os infieis, e violadores dos lugares sagrados, nas terras da Palestina.

Mas hai más, para que non se perdese nada deste sentido de rexeito aos pobos que tiñan como súa relixión o islam, en todas as súas versións, a Igrexa católica, se implicou a traves dos tempos e actualmente de forma máis sutil, impor á poboación española, o medo das crenzas dos pobos que inmigran para este territorio, pois, serían nefastos para os católicos e até podían facer diminuír, a frecuencia de crentes nas parroquias católicas.

Este sinal xenético, que infelizmente aínda se encontra presente en moitos de nós, está a ser aproveitado por partidos como VOX, e pola dereita do PARTIDO POPULAR, para lanzar un autentica caza de bruxas, que en en o noso caso son os traballadores inmigrantes e, agora sexa de que credo sexan, sendo a saña especialmente evidente contra os de relixión musulmá.

Con esta conquista Tamén este mesmo tema, se está estendendo como un fogo ateado por un cordón de pólvora por toda a Europa, tendo como base de apoio, toda unha extrema dereita, que apoia como dunha cruzada sexa, o xenocidio do pobo palestino, que maiormente é de crenza islámica.

Notas:

1) Transcribimos como copia do orixinal, en castelán

La Constitución española de 1978.

Título I. De los derechos y deberes fundamentales

Capítulo segundo. Derechos y libertades

Sección 1.ª De los derechos fundamentales y de las libertades públicas

Artículo 16

1. Se garantiza la libertad ideológica, religiosa y de culto de los individuos y las comunidades sin más limitación, en sus manifestaciones, que la necesaria para el mantenimiento del orden público protegido por la ley.

2. Nadie podrá ser obligado a declarar sobre su ideología, religión o creencias.

3. Ninguna confesión tendrá carácter estatal. Los poderes públicos tendrán en cuenta las creencias religiosas de la sociedad española y mantendrán las consiguientes relaciones de cooperación con la Iglesia Católica y las demás confesiones.

2) Os acordos entre o goberno español e a Santa Sede, son un conxunto de tratados internacionais, que regulan as relacións entre estes dous Estados; a España e a Iglesia Católica. A finalidade destes acordos eran para substituíren a antiga Concordata de 1953, entre Franco e a Santa Sede co Papa PIO XII.

Aparentemente en áreas especiais como o ensino, en asuntos culturais e, como non, en asuntos xurídicos.

Non podemos esquecer que o primeiro ministro José-Maria Azanar, legalizou, todos os roubos patrimoniais, que os señores bispos católicos resolveron se adueñar das propiedades que non lles pertencían, vindo a ser un dos maiores propietarios inmobiliarios de España, en que a legalidade desas apropiacións é máis que dubidosa e discricionária.

3) Mapa da invasións musulmás na Peninsular Ibérica.