Eterna resaca

Por Daniel Seijo

Parece-me triste ver as melhores mentes da minha xeración con medo…

perdidas entre o parasitismo do sistema e a crueldade da vida,

xuventude atrapada nas drogas como rápida autopista a depresión e a ansiedade

sustancias que tentan facer desaparecer o desamor o paro ou a precariedade.

Somos a estraga do capitalismo

os perdedores do melhor dos mundos

falamos de amor libre sendo escravos dun mundo líquido, dun sexo vacío

queremos rebeldía e rebelión pero pasamos os días entre raves e resacas,

non temos futuro e por iso continuamente anhoramos o noso pasado

filhos dun mundo obreiro derrotado, netos dos fusilados

e un mal reflexo dos nosos melhores sonhos de infancia.

Nenos e nenas perdidos nun impasse de eterna adolescencia

adictos a tecnoloxía

a psiquiatría

e o mínimo esforzo.

Parece-me triste ver as melhores mentes da minha xeración xa sin creatividade

sen sonhos

sen amor

sen esperanza…

sen vida.

Be the first to comment

Deja un comentario

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.