Eterna resaca

Por Daniel Seijo

Parece-me triste ver as melhores mentes da minha xeración con medo…

perdidas entre o parasitismo do sistema e a crueldade da vida,

xuventude atrapada nas drogas como rápida autopista a depresión e a ansiedade

sustancias que tentan facer desaparecer o desamor o paro ou a precariedade.

Somos a estraga do capitalismo

os perdedores do melhor dos mundos

falamos de amor libre sendo escravos dun mundo líquido, dun sexo vacío

queremos rebeldía e rebelión pero pasamos os días entre raves e resacas,

non temos futuro e por iso continuamente anhoramos o noso pasado

filhos dun mundo obreiro derrotado, netos dos fusilados

e un mal reflexo dos nosos melhores sonhos de infancia.

Nenos e nenas perdidos nun impasse de eterna adolescencia

adictos a tecnoloxía

a psiquiatría

e o mínimo esforzo.

Parece-me triste ver as melhores mentes da minha xeración xa sin creatividade

sen sonhos

sen amor

sen esperanza…

sen vida.

Be the first to comment

Leave a Reply

Tu dirección de correo no será publicada.




 

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.